Bugün ilk defa tek başıma İhsan'ı yıkadım. Elif Hanım doktora gittiği için öğleden sonra bebeklerle yalnız kaldık. İhsan Efendi saat 3'e kadar hiç uyumadı. Ben de onu leğene koydum. Köpürttüm. Suyu döktüm kafasından aşağıya. Oh mis gibi oldu. Mışıl mışıl uyudu köfte.
İlk zamanlar banyo merasimi için en az dört kişi olmak icab ediyordu (bir kişi tutmak, biri sabunlamak, biri su dökmek, biri de diğer bebeğe bakmak işinden sorumlu olmak üzere) Yani bu geldiğimiz noktada epey yol katetmiş sayıyoruz kendimizi :)
Bu günden itibaren yazıların sonuna önceden çekilmiş olan fotoğraflardan ekleyerek bir nevi arşiv olayına girmeye karar verdim. Nasıl mı olacak?
Bak şöyle:
Zehra'nın Gaz Meselesi: Zehra ömrünün ilk üç ayında gaz sancıları yüzünden (babaannesinin deyişiyle) mütemadiyen "fırkılıyordu". Neyse ki dördüncü aydan itibaren işler değişti. Bu fotoğrafımızda Osman, kızının gazını çıkarmakla meşgul. O günlerde ne kadar yorgun düştüğünü yüzünden okumak mümkün. Çok harika bir baba olduğu için buradan kendisine teşekkür etmek isterim.