afiyet, şeker

Bu sabah İhsan'dan önce Zehra uyandı. Onu ortalığa salıp yüzümü yıkamak üzere lavaboya gittim. Döndüğümde dedesiyle birlikte sofraya oturmuş olarak buldum hanımefendiyi. İkisinin de keyfi pek yerindeydi. Fotoğrafladık tabi bu anı..
Annanesi, Zehra'nın gözüne giren saçlarının kısaltılması gerektiği hususunda haftalardır ısrar ediyordu. Ben bir türlü kıyamıyordum. Dün Aysel teyzeyle ben pazardayken kesmiş sonunda. Hiç fena olmamış.
Bugünlerde Zehra'nın yeni bir kelimesi daha oldu: "döbde" (göbek demek :))
İhsan efendi badi badi yürümekle meşgul. Yürürken parmağınızın ucuyla dokunsanız dengesini kaybediyor. Hassas dengelerin insanı! Bir de "baba" deyip duruyor. Ağlarken baba baba diye ağlıyor. Hasret başına vurdu herhalde yavrucağın...
70 günden az kaldı hamd olsun.