şafak sekiz

Yirmi gün olmuş yazmayalı. Üzerinize afiyet bana bir örgü iptilası musallat oldu. Son birkaç haftadır gece gündüz, dere tepe demeden çocuklara hırkalar, atkılar filan örüyorum harıl harıl. Başka birşeyle ilgilenemez oldum. Bu sabah yeni bir hırkayı daha bitirip astıktan sonra en azından bir haftalık bir mola vermeye karar verdim, zira kollarımın ağrısından uyuyamaz oldum. Zaten bu kadar çok hırka yeter de artar bile ikizlere.
Evet bu uzun aranın sırrını izah ettikten sonra gelelim yaşanan gelişmelere. Artık Zehra da İhsan da konuşulan neredeyse herşeyi anlıyorlar. Sonunda ikisi de bana anne diye hitap etmeyi öğrendiler. Zehra tek başına giyinmeyi başarmak üzere. Kazakları kafasına geçirebiliyor, yakında kollarını da sokabilecek gibi. İhsan kaşıkla iyi kötü yemek yiyebiliyor. Zehra da lokmaları kaşığa alabiliyor ancak kıyıp da ağzına götüremiyor :)
Geçen gün lapa lapa kar yağdı. Gerçi dağda da kar görmüşlerdi ama bu kadar bembeyaz olmamıştı etraf. Pencereden uzun uzun seyrettiler karı, çok heyecanlandılar. Zehra kara "cicicicii" diye isim taktı.
Artık birbirleriyle çok daha güzel oynuyorlar. Özellikle de etrafta başka kimse yoksa. İhsan nihayet Zehra'nın da bir insan olduğunu kabullendi sanırım. Büyük bir aşama bu. Gene de arada sırada gidip üzerine filan oturuyor. Zamanla ondan da vazgeçecek umarım...
Bir de upsy daisy var. Zehra'nın yeni hobisi. Aslında ben çocuklara en az iki yaşına kadar hiç tv seyrettirmek istemiyorum ama burada engellemek mümkün değil. Bu arada trt1'de akşamları yayınlanan ve hitab ettiği kitle 3 yaş altı bebekler olan bir program keşfetti Zehra. Hipnotize olmuş gibi hiç kıpırdamadan seyrediyor. İhsan'ın ise pek bir ilgisi yok televizyona karşı. Biz seyrederken de gidip düğmesinden kapatıyor. Kıskanıyor olabilir televizyona gösterilen ilgiyi. Haksız da sayılmaz. İhsan gibi bir güzellik dururken tv seyretmek epeyi saçma oluyor sahiden:)
Osman'ın dönmesine 8 gün kaldı. İstanbuldaki günlerimiz azaldı.