The Demon Mother of Gündoğdu Family

Bir süredir Zehra'nın gece uyanmaları korku filmine dönüştü. Deliler gibi bağırıyor, ne emzik alıyor ne süt. Kucağımıza alınca biraz sakinleşir gibi oluyor ama yatağına koyar koymaz gene çıldırıyor. Tabi bu esnada uykusu bölünen zavallı İhsan efendi de neye uğradığını şaşırıp ağlamaya başlıyor. Birini alınca öteki kızıyor, ağlamanın şiddetini arttırıyor. İkisi de babalrından değil benden yakın alaka beklerken bir taraftan da Osman'ı el altında tutmak istiyorlar. Yanlışlıkla odadan çıkacak olsa kıyamet kopuyor, ama benim yerime süt içirmeye Osman çalışırsa onu da kabul etmiyorlar.
Bu gece de saat 2:30 ile 5:30 arasında kabus perdesini ailecek canlandırdık. Nihayet ikisi de pes ettikten sonra ben de başımı yastığa koymadan önce bir an ayna ile yüzyüze geldim. Bir de ne göreyim: göz altlarımdaki morluklar (o canavarca bakış!) ve diken diken olmuş saçlarımla sweeney todd olmuşum! Belki de çocuklar benim o halimden korktukları için uyuyamamışlardır saatlerce :)
Eh iki haftadan fazla süredir hastalıkla başetmeye çalışırken hiç istirahat etmemenin bir takım yan etkileri oluyor tabii.
Neyse ki iştahları epeyce düzeldi. En azından gündüzleri keyifleri yerinde oluyor. Gece için de bir çare düşünüyorum. Belki odalarını ayırırız yakında