işin aslı

Beni çocuklarımla görenlerin bir kısmı "ne kadar şanslısın, ikiz annesi olmak çok hoş olmalı, hem de biri kız biri erkek, oh ne iyi" tarzında cümleler kuruyorlar. Bir kısım iyi kalpli insanlar ise "Maşallah, Allah analı babalı büyütsün, hayırlı ömürleri olsun" şeklinde hayır duasında bulunuyorlar (ki ben de Allah'dan onlar için hayırlar diliyorum). Bazıları da ileri gidip "keşke benim de olsa(ydı) ikizim. O kadar çok istiyor-d-um ki" şeklinde yaklaşıyorlar duruma.
Özellikle bu son gruptakilere "O kadar da iyi bir şey değil bu. Çok zor ikiz büyütmek. Sırayla olsalar eminim ki daha kolay olurdu" gibi olumsuzluklarla dolu bir cevap veriyorum genellikle. Bugün -mutfak dolaplarını yerleştirirken aniden aydınlanmak suretiyle- farkına vardım ki, bazı insanlara ikizlerim olmasından şikayet eder bir tavır sergilememin altında yatan sahici sebep benim biraz nazardan korkuyor oluşum galiba. Ama her ne sebeple olursa olsun dilimi şikayetten uzak tutmam gerekir. Allah bana güzelliklerin en güzelini hediye etmiştir. Edepsizlik etmemek lazımdır. Utandım kendimden.
Çok memnunum aslında. Bayılıyorum ikiz annesi olmaya.
Bundan sonra şikayet eden şöyle böyle olsun.

imza:
fotoğraftaki büyük sinsi gölge :)