tatil havadisi

Tatili bitirip Ankara'ya döneli neredeyse bir hafta oluyor. Bir sürü fotoğraf ve anlatacak çok sayıda hadise biriktiği için, bilgisayarın başına her geçişimde üşenip sonraya erteliyorum. Ama nihayet bu işin yapılması gerekecek. Şimdilik aklımda kalanları not edeyim, sonradan gerekirse editleriz.
Öncelikle İhsan ve Zehra dayıları ile tanıştılar. İlk günlerde ondan biraz çekindilerse de gitmesine yakın iyiden iyiye alışıp sokulmaya başladılar. Dayı dedirtemedik bir türlü. Her nedense "abi" demeyi daha münasip buldular Ahmet'e.



İstanbul'da geçirdiğimiz günlerde çocuklar annenmlerin sitesindeki parkı neredeyse her gün (dayımın küçük kızı, çocuklarımın ikinci annesi Serra'nın yardımlarıyla) ziyaret ettiler. Zehra başta kaydıraktan tek başına kaymaktan biraz korkuyordu, o yüzden birlikte kaydık. .Sonra alıştı ama. İhsan da kaydırağa geri tırmanmak için merdivenlere dolanmak yerine kayılan kısımdan geri çıkmanın daha pratik olduğunu düşünüyor. Hem de daha eğlenceli.


Son iki haftamızı dağ evinde geçirdik. Babam torunları için kaydırak yaptı. Evin önündeki kum havuzunda, bahçelerde doya doya oynadı çocuklar. Bir kaç defa da şişme havuzu doldurup suyla oynattık. Ormanda iki tane salıncak kurduk. Güzel geçti. Orayı bırakıp eve dönmesi gene zor geldi.


Bu sandalyeleri annem Bim'den aldı. İkisini yanyana açıp oturuyorlar, kralla kraliçe gibi. (portatif tahtıyla dere tepen gezen bir kralın konu alındığı o eski dm klibini hatırlatıyor bana bu vaziyetleri)

Şu karelerde İhsan'ın dedesinin tamirat işleriyle nasıl yakından ilgilendiğini görüyoruz.


Dönüş yolunda mola verdiğimiz istasyondaki oyuncak arabayı sürüyor kendileri.
Esma teyze'ye sokulmaca..
(Bu arada Ebru teyze'ye de "habibi" deniyor!)