emziklerden kurtuluşumuz ve kar

Ankara'da çok güzel bir kar var. Sıcacık evimizden seyrediyoruz onu. Haftasonu yarım saatliğine otoparka indik karla oynamak için. Çocuklar çok mutlu oldular. Malesef babaları yokken tek başıma kara çıkarmaya cesaret edemiyorum. Evet hala korkuyorum iki çocukla evin dışında bulunmaktan.
Bu hafta sonunun daha büyük bir hadisesi var. Emziklerini bıraktılar. Cuma günü artık büyüdüklerini, abi ve abla olduklarını emziklerini atmaları gerektiğini anlattım. Yarın atarsınız, kutlamak için attaya gideriz size abi ve abla oyuncakları alırız dedim. Sahiden de ertesi gün kendileri çıkartıp attılar çöpe emziklerini. Tabi iki gündür biraz dertliler. Ama beklediğimden çok daha kolay oldu. Özellikle Zehra emzik bırakmakta gösterdiği performansla beni kendisine hayran bıraktı. İlk gün dışında adını bile anmadı. Aklına geliyor, üzülüyor sonra yaptığımız anlaşmanın gayet makul olduğu hatırına geliyor olacak ki kendi kendisine konuyu değiştirip başka işlerle uğraşmaya başlıyor. Adeta nefsi ile mücadele ediyor mintik hanım :)İhsan biraz daha zorlandı. "Ben abi, ben abi" deyip duruyor. Sigarayı bırakan tiryakiler gibi fena halde asabileşti. İkide bir Zehra'nın üzerine çullanıyor, hırsını ondan çıkarmaya çalışıyor. İkinci kurbanı ise babası. Zavallı adamcağızın yüzü tırmık izleriyle doldu. Beni ise bacaklarıma sarılıp mızırdanma makamı olarak kabul ediyor. Video görüntüsünü Ebru teyze, İstanbul'dayken çekmiş. Ben de evde bazı çekimler yapıp koyabilirim sayfaya. Daha çok fotoğraf da çekebilirim. Buraya da daha sık yazabilirim. Bunlar da hayattaki bazı ihtimaller.