Konya seyahatimiz

Konya ziyaretimiz gayet güzel geçti. Çocuklar dedeleri, babaneleri ve halalarıyla kaynaştılar. Neredyse hergün babaneyle birlikte gezmeye çıktık. bazen parka gittik, bazen ev oturmasına, bazen alışveriş merkezine.. Bu gezintilerimizde İhsan'ın ne kadar rahatına düşkün olduğu ortaya çıktı. daha yüz metre yürümemişken "anne kucağına al" ya da "arabaya binelim" şeklinde mızırdanmaya başlıyordu her seferinde.

"dede sırtımı kaşı, mıncık yap, dapdap yap" :)

Bir akşam Duran dede bir büyük torba dolusu abur cuburla eve geldi. Çocukların bayram ettiği sahneler aşağıda. Bir akşam da Zehra fıstık istedi diye üşenmedi dedemiz, pijamalarını çıkartıp üzerini giyindi, gidip Zehra'yla İhsan'a fıstık aldı geldi..




Zehra kendisine tv sehpasının rafını yuva yaptı. Herkes bunu çok komik bulup gülünce İhsan da oraya girmek istedi. Fotoğrafı çekilirken de gördüğünüz gibi şımardı kendileri.

Bu fotoğraflarda Zehra'nın giydiği pijama aslında İhsan'ın. Zehra'nın bu pijamada gözü olduğunu biraz seziyordum. O gün kaşla göz arasında soyunup ihsanın pijamasını giyinivermiş. Yakıştı da kerataya :)


Yatakların arasında çadır oyunu.

İhsan Konya'da eğlenmiş olmasına rağmen evimizi çok özledi. Dönmeye çok hevesliydi ama arabaya binince, babanesinin halasının ve dedesinin bizimle gelmeyeceklerinin farkına vardı. Bu da onu fena halde üzdü. Yol boyunca yüzü hiç gülmedi..


Zehra biraz daha dayanıklı üzüntülere. Ama eve 0döndüğümüzden beri "Biz eve geldik, babane kaldı, biz baybay yaptık, ben babaneyi özledim.." filan diye anlatıp duruyor..