Birşeyler yazayım diye açtım sayfayı, aklımda hiçbir şey yok aslında. Boş bir tabela gibi zihnim tabula rossa mıydı neydi, ondan. Çocuklar iyi bugünlerde. Durumları stabil. Cephemizde bir yenilik yok. Yeni fotoğraf da yok. Belki makinem hafta sonu İstanbul'a ulaşır. Ben de 3 ağustostan sonra makineme ulaşırım. Yeni fotoğraflar ileride. Güzel günler ileride.
Duran Dede geldi bir akşam. Torunlarıyla vakit geçirdi. Eksik olmasın, evimiz şenlendi. Biz de haftaya konyaya gideceğiz birkaç günlüğüne.
Osman iyi. Erkenden eve gelip oturma odasında yerde uyumaya başlıyor. Çocuklar da kedi gibi etrafını sarıyorlar, itişe kakışa karnının üzerine tırmanıp yüzünü filan mıncıklıyorlar. He's fine, i guess.
-Buraya da kendimle ilgili bir şey yazmıştım; Osman'ın tesbit ettiği bir çelişki yüzünden iptal ettim-
İşte özetimiz budur. Ailemiz bu durumda.
Eski fotoğraflardan ekleyeyim de süs olsun.5.5.2007 Ahlatlıbel/Ankara (Osman, annesi ve çocukları)