dört

Refik-i hayatım Osman Beyefendi ile izdivacımızın dördüncü sene-i devriyesi. Bizim doğru düzgün düğün fotoğrafımız yok. Ben de mevcut kötü resimlerin birinden crop edimiş halimizi
"süsledim". Kutlamamız olsun bu. "Ömrüm seni sevmekle nihayet bulacaktır" şarkısını hediye ediyorum sevdiceğime buradan...
Düğün yemeğimizin gerçekleştiği yerde seneler sonra bebeklerimizin ayakları ilk defa denize değdi. O anların fotoğraflarını da Osman çekmişti gitmeden. Dün İhsan boş damacananın içine kabuklu cevizleri birer birer doldurmuş. Bu başarısını "aferiiin"lerle alkışlarla kutladık :) İkisi de artık halkaları çubuğa geçirmeyi başarabiliyorlar. İhsan ayrıca küçük topların halkaların ortasına da pekala oturtulabileceğini keşfetti. Yeni birşey becerince gözleri parlayarak "hehehe" demesine bayılıyoruz.
Zehra da "dede dede" diyerek babamın peşinde geziniyor akşamları. İhsanın son vukuatlarını da not edelim: Çaydanlığın sapını ve gece lambasının camını kırmak...