Bazen birbirlerinin canını acıtıyorlar. Ama ikisi de kardeşinin ağlamasına dayanamıyor. Birbrilerini güldürebilmek için ellerinden ne gelirse yapıyorlar. Aslında aralarında büyük bir sevgi var. Gene de kavgasız gürültüsüz geçmiyor günlerimiz.
Geçen gün komşumuzun bir buçuk yaşındaki oğlu Yunus Emre ile tanıştırdık ikizleri. İhsan çocuklcağızın elindeki bütün oyuncakları aldı. Zehra da saçlarını çekip durdu. İkiz olmalarının sosylalleşmelerinden çok asosyalleşmelerine sebebiyet verebileceğinden endişe etmeye başladım. Başka çocuklarla daha sık görüştürsek iyi olacak diye düşünüyorum.
Havalar bir güneşli bir yağmurlu. Hayatlarımız da öyle değil mi :P